Nareszcie jest, wreszcie zmierza w naszą stronę kolejna odsłona, najlepszej, moim skromnym zdaniem, gry z gatunku FPP. Tym razem zapewniam, że biorę pod uwagę zarówno podstawkę jak i późniejsze dodatki (DLC).
sobota, 10 września 2016
Battlefield 1 - poradnik trofeowicza - trophy guide and roadmap
Nareszcie jest, wreszcie zmierza w naszą stronę kolejna odsłona, najlepszej, moim skromnym zdaniem, gry z gatunku FPP. Tym razem zapewniam, że biorę pod uwagę zarówno podstawkę jak i późniejsze dodatki (DLC).
piątek, 9 września 2016
Battlefield 1 - Wpisy do kodeksu opowieści i podręczniki polowe - skiny do broni
Lista wszystkich 52 wyzwań w kampanii dla pojedynczego gracza. Tak jak w przypadku podręczników polowych, ukończenie wyzwań odblokowuje dodatki w trybie wieloosobowym.
Przy okazji zanim przejdziemy do samych znajdziek i wyzwań poniżej lista warunków jakie musimy spełnić dla poszczególnych skinów - czyli co konkretnie dodatkowo dostaniemy za wpisy i podręczniki:
C96 - His Lordship
By odblokować C96 - His Lordship, należy ukończyć opowieść nr 1 "Błoto i krew" zbierając wszystkie wpisy do kodeksu i podręczniki polowe.
Czytaj dalej ...
Przy okazji zanim przejdziemy do samych znajdziek i wyzwań poniżej lista warunków jakie musimy spełnić dla poszczególnych skinów - czyli co konkretnie dodatkowo dostaniemy za wpisy i podręczniki:
By odblokować C96 - His Lordship, należy ukończyć opowieść nr 1 "Błoto i krew" zbierając wszystkie wpisy do kodeksu i podręczniki polowe.
piątek, 5 sierpnia 2016
Deus Ex: Rozłam ludzkości, czyli Mankind Divided - poradnik trofeowicza - trophy guide and roadmap
To kolejna edycja gry skradankowej, tak lubianej przez wielu pasjonatów tego rodzaju rozrywki. Cały jej urok polega na tym, że przy odpowiednim zaangażowaniu możemy przejść ją całą w sposób pacyfistyczny. Wszystko zależy od nas i od tego jak dobrze poznamy jej mechanikę, aby sprytnie ominąć wrogów lub jakimś fortelem przejść do kolejnych poziomów. Już same trofea w grze wskazują, że taka taktyka będzie dodatkowo promowana.
Na początek proponuję zapoznać się ze streszczeniem fabuły poprzedniej odsłony gry Deus Ex: Human Revolution, którą prezentuję na poniższym filmie:
czwartek, 14 kwietnia 2016
Shadow of the Beast - Lista trofeów
Pamiętam jak dziś, kiedy tato na początku lat dziewięćdziesiątych kupił mi pierwszą Amigę (po Atari 130XE, jeżeli mnie pamięć nie myli). Jedną z pierwszych gier było właśnie Shadow of the Beast. W dniu dzisiejszym tj. 17.05.2016 premierę ma odnowiona wersja gry, nomen omen, zawierająca w sobie również pierwowzór.
piątek, 4 marca 2016
Dark Souls III - poradnik trofeowicza - Trophy Guide and Road Map - walkthrough 4
Gdy pokonamy Stróżów Otchłani i zapalimy ognisko, udamy się na prawo ku nowym nieznanym lądom Katakumb Carthus, gdzie spotkamy nowe wyzwania, stworki, etc.
Czytaj dalej ...
Dark Souls III - poradnik trofeowicza - Trophy Guide and Road Map - walkthrough 2
Łoksru 2 [WERSJA ROBOCZA]:
Firelink Shrine - czyli jak już ustaliliśmy Sanktuarium OgnioLinka
To cudowne miejsce jest nowym domem dla naszego bohatera - cudownym o tyle, że nie zawiera w sobie bosów, czy nawet wrogów. Tutaj dowiemy się więcej na temat samej historii, otrzymamy nowe misje, wykujemy nasz oręż, pohandlujemy, i co tam jeszcze autorzy gry przewidzieli.
Dark Souls III - poradnik trofeowicza - Trophy Guide and Road Map - walkthrough 1
Łoksru 1:
Początek - Cmentarzysko
Na początku przygody zmierzymy się z prologiem, poznamy wstępnie swoich wrogów i środowisko gry. Po scence przerywnikowej przyjdzie pora na małe szkolenie wstępne dzięki któremu zaznajomimy się z zasadami kierowania naszą postacią (najstarsi Górale nazywają to tutorialem). Jak tylko przebrniemy przez wstępy, powstaniemy z piachu (prochu) i znajdziemy się na cmentarzysku (Cemetery of Ash). Zaraz po tym przyjdzie nam pokonać pierwszego przeciwnika i zebrać białą kulę (white orb). Następnie należy podążać dalej bawiąc się w swoiste "czerwone" podchody, pokonując kolejnych wrogów.
Czytaj dalej ...
Początek - Cmentarzysko
Na początku przygody zmierzymy się z prologiem, poznamy wstępnie swoich wrogów i środowisko gry. Po scence przerywnikowej przyjdzie pora na małe szkolenie wstępne dzięki któremu zaznajomimy się z zasadami kierowania naszą postacią (najstarsi Górale nazywają to tutorialem). Jak tylko przebrniemy przez wstępy, powstaniemy z piachu (prochu) i znajdziemy się na cmentarzysku (Cemetery of Ash). Zaraz po tym przyjdzie nam pokonać pierwszego przeciwnika i zebrać białą kulę (white orb). Następnie należy podążać dalej bawiąc się w swoiste "czerwone" podchody, pokonując kolejnych wrogów.
Dark Souls III - poradnik trofeowicza - Trophy Guide and Road Map
czwartek, 25 lutego 2016
Tom Clancy's The Division - poradnik trofeowicza - Trophy Guide and Road Map
Gra pochodzi ze stajni Ubisoftu i zaliczana jest do serii Tom Clancy's, czyli gier opartych na świecie wykreowanym przez tego znanego pisarza. Ktoś, gdzieś kiedyś napisał, że są to gry osadzone w naszej rzeczywistości, nie będę się do tego odnosił, nie o to tutaj chodzi. Najistotniejsze, czy gra sprosta naszym oczekiwaniom i jaka będzie pod kątem osiągnięć oferowanych do zdobycia. Ponieważ jest ona zapowiadana jako MMO, może okazać się, że trofea wyśrubowano i bez 200-300 godzin nie mamy co liczyć na zdobycie platyny, ale nie uprzedzajmy faktów, być może z kijem, bo z kijem, ale podejść do niej się uda. A teraz jeszcze najważniejsze szczegóły na temat samego tytułu.
Producenci zapowiedzieli, że będzie to doświadczenie jedyne w swoim rodzaju, prawdziwa gra następnej generacji, sieciowa, z otwartym światem, a dodatkowo RPG. Jeżeli jeszcze nie wiecie wszystkiego, dodam że jest porównywana do Destiny, chociaż autorzy zaklinają się (nawet łamani kołem), że The Division nie ma nic wspólnego z tamtym tytułem. No, ale nie uprzedzajmy faktów.
sobota, 6 lutego 2016
Naruto Shippuden: Ultimate Ninja Storm 4 (PS4) - poradnik trofeowicza - Trophy guide and road map
Ostrzegam też, że fascynacja dla takich osobliwości, jak omawiane dzieło, przychodzi zwykle sama, przejmując kontrolę nad naszym życiem już do samego jego schyłku, a przynajmniej do czasu, kiedy to standardowo przerzucamy się na coś mniej ekstrawaganckiego jak katolicyzm, muzułmanizm, czy judaizm, nie ujmując innym uroczym religiom.
czwartek, 21 stycznia 2016
This War of Mine: The Little Ones - Poradnik trofeowicza - czyli Trophy guide and roadmap
czwartek, 14 stycznia 2016
Tearaway Unfolded - Poradnik trofeowicza - czyli Trophy guide and roadmap
Gra jest godna polecenia również dla najmłodszych licząc od 7 roku życia, zatem jako rodzice nie musicie obawiać się tego tytułu.
Poradnik:
wtorek, 1 grudnia 2015
Tom Clancy's Rainbow Six: Siege - Poradnik Trofeowicza - czyli Trophy guide and roadmap
Tom Clancy's Rainbow Six Siege to pierwszoosobowa strzelanka takczyna skupiająca się na walce pomiędzy policjantami a terrorystami (dawniej tzw. złodzieje). Gracz wciela się w członka jednostki pozytywnej lub negatywnej. Producentem gry jest Ubisoft Motreal, a gra przewiduje trzy tryby - jednoosobowy, wieloosobowy i kooperacji. Gra nie posiada trybu fabularnego.
Poniższy tekst ma charakter informacyjny, ułatwiający zdobycie wszystkich osiągnięć, trofeów, tudzież z angielska achievement-ów dostępnych w grze.
Star Wars Battlefront - Poradnik Trofeowicza - czyli tzw. trophy guide and roadmap
Wracając jednak do głównego tematu - Star Wars Battlefront jest przepiękny graficznie i muzycznie - po prostu cud, miód, orzeszki, a wszystko działa bez zarzutu, ale... Ile razy możemy oglądać tę samą bajkę?
sobota, 7 lutego 2015
Chłodnik Bloodborne
Ponieważ gry to bardzo drogi biznes, a producenci robią wszystko żeby nas nakłonić do wydania ciężko zarobionych pieniędzy na gry które jeszcze nie zostały wydane, poniżej znajdziecie "Chłodnik a'la Bloodborne", który przekona Was, że gry kupować nie musicie, zatem...
Bloodborne jest całkiem nowym wytworem ze stajni FromSoftware zaprezentowanym podczas targów E3, wobec czego istnieje ogromna przesłanka, jak to z nowymi produkcjami bywa, że gra będzie kompletnym blamażem - nie warto ryzykować wydatku rzędu grubo ponad 200 złotych na tak niepewny nabytek.
TO NIE JEST KONTYNUACJA SERII
Jeżeli jesteście fanami Demon Souls, czy Dark Souls, sami twórcy od początku powtarzają, że to nie jest sequel, nawet Miyazaki wyjaśniał i zarzekał się, że być może będzie kilka podobnych aspektów łączących te produkcje, ale niestety Bloodborne będzie bardziej skrajnym doświadczeniem, czyli skierowanym do jeszcze węższego grona odbiorców - zwiększa to prawdopodobieństwo Waszego niezaliczenia się do tej wąziutkiej grupy.
ŚWIAT PRZEDSTAWIONY
Akcja gry dzieje się w fikcyjnym mieście Yharnham, XIX wieczna stylizacja jest ponura, ciężka i depresyjna. Szczegóły dotyczące historii są ukrywane przez FromSoftware w najściślejszej tajemnicy, brak przecieków to potwierdza, zatem fabuła najprawdopodobniej rozgrywać się będzie na poziomie drugiej klasy szkoły podstawowej. Miyazaki powiedział tylko, że chcą dać graczowi ogromny obszar miasta Yharnham do eksploracji i odkrycia jego tajemnicy. Cóż, zbyt duży świat może spowodować, że tą tajemnicę przeoczymy lub w ogóle nie uda nam się jej odszukać... Co za dużo to niezdrowo.
STRESUJĄCE SYTUACJE
Gra jest na tyle perfidna, że bez przerwy, bez uprzedzenia rzuca w nas coraz trudniejszymi nowymi kreaturami, które tylko czyhają na nasze życie, tak aby uniemożliwić nam odkrycie tajemnicy. Miasto jak wspominałem jest zbyt duże (wg. samych autorów) do eksploracji. Tak stresująca sytuacja ciągłego zagrożenia jest nie do przyjęcia, nawet jeżeli zapowiedziano, że w przypadku wyjątkowego niebezpieczeństwa zostaniemy o nim poinformowani przez twórców. Kto chciałby łożyć na grę, a później na psychologa...
SCHEMATY W YHARNHAM
Oprócz grozy, tej namalowanej ciemnymi barwami i ciężką muzyką twórcy zdali się na mało oryginalny zabieg polegający na zasiedleniu miasta kreaturami na kształt Zombie. Mieszkańcy pod wpływem jakiejś tam zarazy przepoczwarzeni zostali w bestie - schematycznie nudny nieoryginalny pomysł. Ile razy można ogrywać te same historie, przecież dopiero co mieliśmy Dying Light.
WALKA O ŻYCIE
Miyazaki zapewnia, że bez przerwy gracz będzie odczuwał zagrożenie, czy wręcz przygnębienie stale pojawiającymi się przeciwnikami. Zginąć będzie łatwo w każdej chwili rozgrywki - co potwierdza, że przy ogromie świata dotarcie do końca będzie graniczyło z cudem. Zatem po co nam produkt, którego i tak nie ukończymy.
BROŃ
Twórcy "informują", że bohater zostanie wyposażony w dwie bronie... Jeżeli producent zaczyna podkreślać tak prozaiczne fakty, oznacza to że nie ma nic ciekawego do dodania w temacie.
Ponadto, styl gry będzie zależał od rodzaju broni, której w danym momencie używany - też mi nowość...
PRZEMIESZCZAJĄCY SIĘ WROGOWIE
Potwory wszelkiej maści będą przemieszczały się w obrębie zmieniającego się otoczenia i mogą nas zaskoczyć w najmniej spodziewanych miejscach. Mowa jest również o zmieniającym się środowisku gry, co ponownie brzmi bardzo zniechęcająco. Wyobraźmy sobie, że akurat spotka nas taki niefart zmiany tego otoczenia, który cały czas będzie przeobrażał się w lokację startową i po 30 godzinach zdamy sobie sprawę, że nasz postęp to tak naprawdę regres.
ODWYK
Kolejna niezbyt ciekawa wiadomość mówi o uzależnieniu. Gracz, który raz spróbuje tytułu prawdopodobnie wsiąknie w niego na kilka miesięcy - wszystkim podatnym na tego rodzaju uzależnienia odradzam próbowania. Podobno tego wsiąkania będzie więcej niż w obydwu dotychczasowych produkcjach Souls.
DODATKOWE UTRUDNIENIA
Aby dodatkowo zaśmiecić grę dostępne będą przedmioty których odnalezienie wiązało się będzie z otwarciem Lochu Kielicha... Jakby mało było problemów w podstawowym scenariuszu gry, zostaniemy dodatkowo przytłoczeni podziemiami miasta Yharnham.
SZTUCZNE SKALOWANIE POZIOMU TRUDNOŚCI
Wielkość i trudność podziemi będzie uzależniona od poziomu gracza. To kolejna bzdura ponieważ w ten sposób osiągniemy poziom Diablo - bezsensowne postępowanie do przodu w którym niezależnie od naszego rozwoju i tak zawsze zostaniemy przeciwstawieni zwiększonemu poziomowi umiejętności wroga.. To po co się rozwijać skoro krok w krok za naszymi postępami eskaluje wróg. Czy nie lepiej pozostać bezczynnym? Wróg i tak zawsze dopasuje się do nas - jaki to ma sens? Czy ponownie gracze nabiorą się na taki zabieg jak w przypadku ostatniego bezsensownego rozwoju w Diablo III.
NACIĄGACTWO
Autorzy zwracają się również do tych graczy, którzy nie posiadają PS4. Zachęcają ich faktem, że gra będzie dostępna również w zestawach z konsolą... Hah - czyli lepiej będzie wydać na grę tych 1600 zł tylko po to żeby "gratis" otrzymać super niekończącą się przygodę! Tego już za wiele!
Dodatkowo dla zachęty twórcy zamieścili kilka bardziej lub mniej ciekawych screenów. Radziłbym się zastanowić nad tymi screenami, szczególnie że to tylko pseud zrzuty ekranu, a już sama rozgrywka prezentowana to tu, to tam pokazuje że mają się one nijak do rzeczywistego świata gry!
CO TO ZA BUBEL
Przyjrzyjmy się jeszcze dokładniej prezentowanemu bublowi. Twórcy byli już na tyle pewni swojego sukcesu, że nie opamiętali się i opublikowali pierwsze 18 minut rozgrywki, czyli czas w którym nasz bohater nie zdążył przywdziać porządnego odzienia - i tu widać wszystko.
Spójrzcie jak przebiera klockowatymi nogami schodząc po schodach około 2:20 minuty materiału... To jest nie dopuszczalne! Czy to PS4, czy poklatkowy film z ludzikami z klocków Lego z początku XIX wieku?
Nasz bohater jest żałosny, złożony z ledwie paru sztywnych elementów - zobaczcie jak schodzi po schodach, ta kaczka na dwóch tyczkach. Czy tak mają wyglądać gry nowej generacji? Przecież to jest farsa!!! Z uwagi na bardzo pozytywną atmosferę (czytaj hajp), żaden recenzent nie odważy się by zwrócić na to uwagę. Przecież ta gra to produkcja z lat 90-tych. Nie dajcie się złapać na haczyk marketingowego bełkotu i bzdurnych zrzutów ekranów, które z grą niewiele mają wspólnego. Poczekajcie - tylko prawdziwi fetyszyści Soulsów znajdą w tej pozycji cokolwiek godnego (przynajmniej dla nich). Autentyczny, rozsądny gracz nie da się nabrać na takie zabiegi - to bubel szanowni państwo, radzę omijać z daleka.
Oczywiście wszystkie swoje wnioski opierałem na udostępnionych przez producenta informacjach. Uważam, że jest to bardzo uczciwy zabieg, szczególnie w czasach gdy jesteśmy przekonywani do zakupu czegoś czego nie mieliśmy okazji na własne oczy zobaczyć, we własnych rękach przetestować. Nazwać to można marketingiem magicznym, ale czymże jest marketing sam w sobie? To dokładnie to samo, tyle że odwrócone o 180 stopni parcie na sprzedaż!
Ponadto producenci podkreślają, że w grze dostępnych będzie wiele dodatkowych opcji, które odkryjemy przy kolejnych podejściach... Pomijam już kwestię o której wspominałem powyżej, że pierwsze przejście będzie graniczyło z cudem. Podobno po przebrnięciu przez główną przygodę dostępne będą nowe wyzwania, ale to dla multi sado maso ekstremistów.
Pomijam opis miejsc o których wspominają producenci gry. Są one równie brudne i ciemne co samo Bloodborne. Tworzone były z myślą by nikt nie zechciał ich odwiedzić - w tym również Wy!
To ciekawy zabieg, tworzyć coś z myślą o adresacie w postaci "nikogo".
Pomijam również makabryczne opisy postaci na które przyjdzie ewentualnemu śmiałkowi się natknąć (śmiałkowi masochiście). Ot jeden z pierwszych - ponury pies:
Czytaj dalej ...
Bloodborne jest całkiem nowym wytworem ze stajni FromSoftware zaprezentowanym podczas targów E3, wobec czego istnieje ogromna przesłanka, jak to z nowymi produkcjami bywa, że gra będzie kompletnym blamażem - nie warto ryzykować wydatku rzędu grubo ponad 200 złotych na tak niepewny nabytek.
TO NIE JEST KONTYNUACJA SERII
Jeżeli jesteście fanami Demon Souls, czy Dark Souls, sami twórcy od początku powtarzają, że to nie jest sequel, nawet Miyazaki wyjaśniał i zarzekał się, że być może będzie kilka podobnych aspektów łączących te produkcje, ale niestety Bloodborne będzie bardziej skrajnym doświadczeniem, czyli skierowanym do jeszcze węższego grona odbiorców - zwiększa to prawdopodobieństwo Waszego niezaliczenia się do tej wąziutkiej grupy.
ŚWIAT PRZEDSTAWIONY
Akcja gry dzieje się w fikcyjnym mieście Yharnham, XIX wieczna stylizacja jest ponura, ciężka i depresyjna. Szczegóły dotyczące historii są ukrywane przez FromSoftware w najściślejszej tajemnicy, brak przecieków to potwierdza, zatem fabuła najprawdopodobniej rozgrywać się będzie na poziomie drugiej klasy szkoły podstawowej. Miyazaki powiedział tylko, że chcą dać graczowi ogromny obszar miasta Yharnham do eksploracji i odkrycia jego tajemnicy. Cóż, zbyt duży świat może spowodować, że tą tajemnicę przeoczymy lub w ogóle nie uda nam się jej odszukać... Co za dużo to niezdrowo.
STRESUJĄCE SYTUACJE
Gra jest na tyle perfidna, że bez przerwy, bez uprzedzenia rzuca w nas coraz trudniejszymi nowymi kreaturami, które tylko czyhają na nasze życie, tak aby uniemożliwić nam odkrycie tajemnicy. Miasto jak wspominałem jest zbyt duże (wg. samych autorów) do eksploracji. Tak stresująca sytuacja ciągłego zagrożenia jest nie do przyjęcia, nawet jeżeli zapowiedziano, że w przypadku wyjątkowego niebezpieczeństwa zostaniemy o nim poinformowani przez twórców. Kto chciałby łożyć na grę, a później na psychologa...
SCHEMATY W YHARNHAMOprócz grozy, tej namalowanej ciemnymi barwami i ciężką muzyką twórcy zdali się na mało oryginalny zabieg polegający na zasiedleniu miasta kreaturami na kształt Zombie. Mieszkańcy pod wpływem jakiejś tam zarazy przepoczwarzeni zostali w bestie - schematycznie nudny nieoryginalny pomysł. Ile razy można ogrywać te same historie, przecież dopiero co mieliśmy Dying Light.
WALKA O ŻYCIEMiyazaki zapewnia, że bez przerwy gracz będzie odczuwał zagrożenie, czy wręcz przygnębienie stale pojawiającymi się przeciwnikami. Zginąć będzie łatwo w każdej chwili rozgrywki - co potwierdza, że przy ogromie świata dotarcie do końca będzie graniczyło z cudem. Zatem po co nam produkt, którego i tak nie ukończymy.
BROŃ
Twórcy "informują", że bohater zostanie wyposażony w dwie bronie... Jeżeli producent zaczyna podkreślać tak prozaiczne fakty, oznacza to że nie ma nic ciekawego do dodania w temacie.
Ponadto, styl gry będzie zależał od rodzaju broni, której w danym momencie używany - też mi nowość...
PRZEMIESZCZAJĄCY SIĘ WROGOWIE
Potwory wszelkiej maści będą przemieszczały się w obrębie zmieniającego się otoczenia i mogą nas zaskoczyć w najmniej spodziewanych miejscach. Mowa jest również o zmieniającym się środowisku gry, co ponownie brzmi bardzo zniechęcająco. Wyobraźmy sobie, że akurat spotka nas taki niefart zmiany tego otoczenia, który cały czas będzie przeobrażał się w lokację startową i po 30 godzinach zdamy sobie sprawę, że nasz postęp to tak naprawdę regres.
ODWYKKolejna niezbyt ciekawa wiadomość mówi o uzależnieniu. Gracz, który raz spróbuje tytułu prawdopodobnie wsiąknie w niego na kilka miesięcy - wszystkim podatnym na tego rodzaju uzależnienia odradzam próbowania. Podobno tego wsiąkania będzie więcej niż w obydwu dotychczasowych produkcjach Souls.
DODATKOWE UTRUDNIENIA
Aby dodatkowo zaśmiecić grę dostępne będą przedmioty których odnalezienie wiązało się będzie z otwarciem Lochu Kielicha... Jakby mało było problemów w podstawowym scenariuszu gry, zostaniemy dodatkowo przytłoczeni podziemiami miasta Yharnham.
SZTUCZNE SKALOWANIE POZIOMU TRUDNOŚCI
Wielkość i trudność podziemi będzie uzależniona od poziomu gracza. To kolejna bzdura ponieważ w ten sposób osiągniemy poziom Diablo - bezsensowne postępowanie do przodu w którym niezależnie od naszego rozwoju i tak zawsze zostaniemy przeciwstawieni zwiększonemu poziomowi umiejętności wroga.. To po co się rozwijać skoro krok w krok za naszymi postępami eskaluje wróg. Czy nie lepiej pozostać bezczynnym? Wróg i tak zawsze dopasuje się do nas - jaki to ma sens? Czy ponownie gracze nabiorą się na taki zabieg jak w przypadku ostatniego bezsensownego rozwoju w Diablo III.
NACIĄGACTWO
Autorzy zwracają się również do tych graczy, którzy nie posiadają PS4. Zachęcają ich faktem, że gra będzie dostępna również w zestawach z konsolą... Hah - czyli lepiej będzie wydać na grę tych 1600 zł tylko po to żeby "gratis" otrzymać super niekończącą się przygodę! Tego już za wiele!
Dodatkowo dla zachęty twórcy zamieścili kilka bardziej lub mniej ciekawych screenów. Radziłbym się zastanowić nad tymi screenami, szczególnie że to tylko pseud zrzuty ekranu, a już sama rozgrywka prezentowana to tu, to tam pokazuje że mają się one nijak do rzeczywistego świata gry!
CO TO ZA BUBELPrzyjrzyjmy się jeszcze dokładniej prezentowanemu bublowi. Twórcy byli już na tyle pewni swojego sukcesu, że nie opamiętali się i opublikowali pierwsze 18 minut rozgrywki, czyli czas w którym nasz bohater nie zdążył przywdziać porządnego odzienia - i tu widać wszystko.
Spójrzcie jak przebiera klockowatymi nogami schodząc po schodach około 2:20 minuty materiału... To jest nie dopuszczalne! Czy to PS4, czy poklatkowy film z ludzikami z klocków Lego z początku XIX wieku?
Nasz bohater jest żałosny, złożony z ledwie paru sztywnych elementów - zobaczcie jak schodzi po schodach, ta kaczka na dwóch tyczkach. Czy tak mają wyglądać gry nowej generacji? Przecież to jest farsa!!! Z uwagi na bardzo pozytywną atmosferę (czytaj hajp), żaden recenzent nie odważy się by zwrócić na to uwagę. Przecież ta gra to produkcja z lat 90-tych. Nie dajcie się złapać na haczyk marketingowego bełkotu i bzdurnych zrzutów ekranów, które z grą niewiele mają wspólnego. Poczekajcie - tylko prawdziwi fetyszyści Soulsów znajdą w tej pozycji cokolwiek godnego (przynajmniej dla nich). Autentyczny, rozsądny gracz nie da się nabrać na takie zabiegi - to bubel szanowni państwo, radzę omijać z daleka.
Oczywiście wszystkie swoje wnioski opierałem na udostępnionych przez producenta informacjach. Uważam, że jest to bardzo uczciwy zabieg, szczególnie w czasach gdy jesteśmy przekonywani do zakupu czegoś czego nie mieliśmy okazji na własne oczy zobaczyć, we własnych rękach przetestować. Nazwać to można marketingiem magicznym, ale czymże jest marketing sam w sobie? To dokładnie to samo, tyle że odwrócone o 180 stopni parcie na sprzedaż!
Ponadto producenci podkreślają, że w grze dostępnych będzie wiele dodatkowych opcji, które odkryjemy przy kolejnych podejściach... Pomijam już kwestię o której wspominałem powyżej, że pierwsze przejście będzie graniczyło z cudem. Podobno po przebrnięciu przez główną przygodę dostępne będą nowe wyzwania, ale to dla multi sado maso ekstremistów.
Pomijam opis miejsc o których wspominają producenci gry. Są one równie brudne i ciemne co samo Bloodborne. Tworzone były z myślą by nikt nie zechciał ich odwiedzić - w tym również Wy!
To ciekawy zabieg, tworzyć coś z myślą o adresacie w postaci "nikogo".
Pomijam również makabryczne opisy postaci na które przyjdzie ewentualnemu śmiałkowi się natknąć (śmiałkowi masochiście). Ot jeden z pierwszych - ponury pies:
Przemyślcie to jeszcze - przynajmniej jeden raz...
niedziela, 1 lutego 2015
Life Is Strange - recenzja pierwszego epizodu
Wydawca Square Enix
Reżyser Raoul Barbet, Michel Koch
Producent Luc Baghadoust
Projektant Baptiste Moisan, Sebastien Judit, Sebastien Gaillard
Oprawa artystyczna Amaury Balandier
Scenarzysta Christian Divine
Kompozytor Jonathan Morali
Silnik gry Unreal Engine 3
Platformy Microsoft Windows, PlayStation 4, PlayStation 3, Xbox One, Xbox 360
Gatunek Graficzna gra przygodowa
Tryb Tryb dla pojedynczego gracza
Dystrybucja Cyfrowa
Tą grę kupiłem dla tandemu firm Square Enix i DONTNOD Entertainment, które wcześniej zrealizowały opisywane przeze mnie Remember Me. Byłem na tyle zafascynowany poprzednią fabułą, że postanowiłem sprawdzić dokąd ci twórcy zmierzają w kolejnych swoich pomysłach. Nadmienić należy, że gra opiera się na tych samych mechanizmach co produkcje wydawane przez innego twórcę - Telltale Games, czy Quantic Dream - gry polegające na opowiadaniu historii, którą sami kształtujemy na podstawie naszych wyborów (bez wyzwań zręcznościowych, ot opowiadany film z tą różnicą, że mamy wpływ na jego przebieg - tego typu gry są przystępne nawet dla osób nie mających żadnego doświadczenia). O ile Telltale Games tworzy pozycje dla szerszego grona (ostatnio zrealizowane The Walking Dead, czy The Wolf Among Us) i opiera się raczej o sprawdzone popularne schematy w stylu opowieści o Zombie, itp., o tyle Square Enix wg. mnie wykracza dalej - ich historie są bardziej oryginalne i niekoniecznie celują w gusta większości, często poruszając ciekawe problemy, bazując na swoich własnych pomysłach. Tak przynajmniej zakładałem, a co przyniesie nam opowiedziana historia i czy spełni moje oczekiwania - tego właśnie chcę się dowiedzieć.
Opowieść, czy jak kto woli gra podzielona została na 5 epizodów i sprzedawana jest pojedynczo lub w pakiecie.
Max Caulfield jest główną bohaterką gry (każda istotna postać w grze ma swój opis i charakterystykę dostępną w "kartotece"). Max od zawsze chciała zostać fotografem i w ten właśnie sposób ma zamiar spełniać się w przyszłości (zachowujący przy tym bezpieczny dystans od wszelkich niebezpieczeństw). Protagonistka jest osiemnastolatką, która studiuje fotografię w Akademii Blackwell. Jej mentorem i nauczycielem jest Mark Jefferson.
W związku z jej pasją Max ma wziąć udział w konkursie "Codzienny Bohater".
Główna bohaterka ma przyjaciółkę Kate Marsh (jedną z niewielu), której chce pomóc bo ta zaangażowała się w kilku religijnych grupach i nawołuje do życia w czystości, a konkretnie do wszelakiej abstynencji. Tak czy inaczej sprawia wrażenie nieobecnej, a jej żywot raczej przypomina egzystencję aniżeli świat młodej, pełnej życia osoby.
Główną konkurentką Max jest Victoria Chase, prymuska z bogatego domu, która próbuje przypodobać sobie Marka Jeffersona. Ona również stara się o zwycięstwo we wspomnianym konkursie. Należy do osób, które uważają że każdego można kupić lub uwieść.
Początek gry dzieje się w szkole i jak to bywa w tego typu fabułach wydarzenia szybko nabierają tempa.
Gra stara się przywiązać nas do głównej bohaterki, możemy sprawdzić jej zapiski w pamiętniku, poznajemy jej miejsce zamieszkania, a przez to rodzinę, znajomych na zdjęciach, itp.
Od samego początku jesteśmy stawiani przed koniecznością dokonywania wyborów naszego zachowania. To również typowy zabieg wiążący nas z głównym bohaterem. Co mogę stwierdzić już na samym początku to fakt, że w moim przypadku wybór jest zgodny z moim sumieniem. To w zasadzie ciekawe spostrzeżenie, bo po prostu pomimo świadomości, że mam do czynienia tylko i wyłącznie z grą, w dalszym ciągu nie potrafię przybierać zachowań niezgodnych z moim charakterem.
Jak już wspominałem w trakcie rozwoju sytuacji poznajemy przeszłość Max, to jak wyglądała jej młodość, czy nawet dzieciństwo - przynajmniej w jakimś ograniczonym stopniu. Przy okazji poznajemy całe środowisko, które ją otacza - w tym mniej lub bardziej sympatyczne osoby.
Więcej fabuły nie prezentuję żeby nie psuć zabawy, ale na chwilę obecną wygląda to na opowieść snutą przez nastolatkę, która nie do końca potrafi odnaleźć się w rzeczywistości. Do tego opowieść przyprawioną dość sporą dawką nie do końca realnych "sytuacji". Po pierwszym epizodzie raczej polecam czekać na kolejne odcinki i opinie na ich temat, bo niestety całość nie zapowiada się najlepiej i jeżeli szukacie głębszego dna w przypadku tej produkcji należy liczyć się z czymś bardziej prozaicznym co być może dostarczy odbiorcy wrażeń, ale nie jest niczym więcej niźli historyjką wymyśloną na potrzeby gawiedzi oczekującej kolejnego tytułu z tej samej serii, których coraz więcej jest na rynku. Po pierwszym epizodzie nic nie zapowiada żebyśmy odnaleźli w fabule coś co stawiałoby ten tytuł ponad inne skierowane do szerszego odbiorcy. Historia oczywiście osnuta jest pewną tajemnicą, ale ta nieszczególnie mnie przekonuje. Jeżeli miałbym podsumować dostępny pierwszy epizod biorąc pod uwagę solidnie wykonaną, ale nie wyróżniającą się niczym specjalnym grafikę, dobry podkład muzyczny i opowiedzianą do tej pory historię, gra spełniła moje oczekiwania w zaledwie 50%. Jest to po prostu kolejna produkcja, którą stworzono na fali wielu innych które powstały dotychczas, a które oprócz nowego sposobu opowiadania historii nie wnoszą nic godnego większej uwagi. Ponieważ zamierzam prześledzić historię do końca, jak tylko będę bogatszy o kolejne doświadczenia, nie omieszkam się nimi podzielić.
niedziela, 4 stycznia 2015
Assassin's Creed: Unity - część 5 - wycieczka na Wieżę Eiffela
A przy okazji, ponieważ wielu znawców gier bardzo krytykowało producenta za niedoróbki, w końcu znalazłem coś co faktycznie niedoróbką jest, ale raczej wywołuje uśmiech aniżeli oburzenie.
Jeżeli życzycie sobie zobaczyć jak wygląda delikwent, któremu wydaje się że prowadzi powóz, a tak naprawdę ujeżdża drzewo ku ogólnemu niezadowoleniu gawiedzi obrzucającej go przegniłymi owocami, spójrzcie poniżej.
niedziela, 28 grudnia 2014
Assassin's Creed: Unity
Piszą: "Było źle, jest gorzej". Skupiają się na mechanice walki, czyli na tym co szarego gracza najbardziej interesuje. Gawiedź chciałaby żeby było bardziej zręcznościowo, porywająco, czy skomplikowanie. Porównuje się mechanikę gry do Shadow of Mordor - czyli publika chce igrzysk...
Skupiamy się na zbyt niskim poziomie trudności, etc., ba pewnie słusznie, ale... Czy można karać grę, za to że bohater nie klei się do osłony? Za to, że nie trafia w okno tak jak sobie to zaplanowaliśmy? Niedoróbki? No ja Was proszę, tych nie uświadczyłem w stopniu który zablokowałby grę. Nie można karać gry, która skupia się na szczegółach. Zobaczcie Paryż, zobaczcie go nie tylko w okresie Rewolucji Francuskiej, ale również później. Zobaczcie szczegóły, liczbę osób uczestniczących, tworzących grę (te idą już chyba w tysiące). Recenzenci skupili się na bzdurach, tymczasem głębia jest widoczna już na pierwszy rzut oka.
Nie rozumiem, jak tyle lat po Batman: Arkham Asylum można serwować graczom tak złą mechanikę walki. Wydawało się, że już powszechnie wiadomo, jak zrobić to tak, by było i zręcznościowo, i porywająco, i nieprzesadnie skomplikowanie. Tegoroczny Shadow of Mordor pokazał, jak twórczo wykorzystać utarte już schematy. Remember Me z ubiegłego roku - średnio przecież przyjęte - udowodniło, jak dokleić do nich coś zupełnie nowego. Da się? No da się! Ale nie, twórcy Assassin's Creed pozostają na to ślepi i głusi. Zbyt oczywista kontra przeszkadzała graczom? OK, to usunięto ją i zamiast tego pozwolono na parowanie ciosów. Ale że to w większości przypadków pozwala na wykonanie czystego ataku, to z kontry pod jednym przyciskiem zrobiła się pod kontra pod dwoma. Czy zmieniło się coś poza tym? Niespecjalnie.
piątek, 19 grudnia 2014
Wyższość Battlefield 4 nad Call Of Duty: Advanced Warfare
Miał to być tekst o inwektywach w grach i sfrustrowanych graczach polskich klanów, później miało być o aspekcie społecznościowym gier wieloosobowych, ale w końcu w wyniku ostatnich druzgocących dla mnie wydarzeń jest to tekst o bezsprzecznej wyższości BF4 nad Call Of Duty: Advanced Warfare.
[listopad 2013 - maj 2014]
No dobrze, przyznam się - gram namiętnie w BF4 od samego początku, bez narzekań i jestem zadowolony - nigdy nie dostrzegałem błędów w grze na które próbowałbym strząsać swoją niekompetencje gracza. Mój cel jest, a w zasadzie był jeden i polegał na zdobyciu wszystkich trofeów w grze i dodatkach (najpierw PS3, aktualnie PS4), co zresztą na dzień dzisiejszy udało mi się osiągnąć. Grałem sobie z przygodnie spotkanymi znajomymi, przeważnie się do nich nie odzywając (ale twardo z włączonym zestawem słuchawkowym) i tak właśnie wyglądało pierwszych 7 miesięcy zmagań.
[czerwiec 2014]
Wszystko zaczęło się od mojego przystąpienia do jednego z polskich klanów, którego nazwy wolę nie wymieniać, dla zachowania pokoju ducha tak mojego jak i w dużej części sfrustrowanej części braci owegoż zbiorowiska, która natychmiast przystąpiłaby do ofensywy słownej. Klan ten dysponował całą paletą graczy, tych lepszych i gorszych (klasyfikacja wg. autora). Lepsi (z ponad 1000 godzinowym licznikiem gry) przyjmowali porażki na klatę dalej doskonaląc swoje umiejętności, gorsi ... zwykle komentowali swoje niepowodzenia, tłumacząc je błędami w grze lub nieuczciwym podejściem do rozgrywki innych uczestników "imprezy". Po kilku sesjach obcowania z negatywnym nastawieniem do gry tych gorszych oraz ich zamiłowania do ponad generacyjnego bluzgania, powiedziałem basta. Tak w życiu jak i grach wieloosobowych, zwykle opuszczam takie towarzystwa, szczególnie jeżeli inwektywy ścielą się gęsto, bez żadnego uzasadnienia. Z tego właśnie powodu wypisałem się z całego towarzystwa. Ich frustracja odzwierciedlona w języku była dla mnie nie do przyjęcia, jeżeli gram to dla przyjemności, a nie po to żebym się dodatkowo stresował - dzięki wielkie, ale mam to w codziennym życiu wszędzie dookoła.
[lipiec 2014]
No dobrze, zatem grałem dalej sam z przygodnymi znajomymi - i co dalej? I tak trafiłem na serwer rumuński. Rumuni, jak każda nacja porozumiewająca się językiem którego nie znam, mają to do siebie, że inwektywy dla mojego ucha nie istnieją. Zresztą na samym początku znajomości z jednym z graczy, rozmowa i tak przebiegała w języku angielskim, ba, do tego była konstruktywna i miła. Podzieliłem się z nim wrażeniami z gry w polskim klanie, na co on opinii wyrobionej nie miał zatem przyjął moje skargi i wnioski bez uwag, przytakując. Ogrywałem wtedy świeżo wydany dodatek do BF4 pt.: "Dragon's Teeth". Jak się dowiedziałem, nowo poznany kompan, ma dziecko (wtedy w wieku zaledwie 3 miesięcy) - a ponieważ akurat sam oczekiwałem potomka więc zaiskrzyło.
[komentarz autora]
Z uwagi na moje obawy, że po przyjściu na świat dzieciątka, całe życie się zmienia, a gry odchodzą w niebyt (bo wkracza się do tajemniczego panteonu rodziców - coś jak tajne bractwo "Assassin's Breed", które wie to czego nie wiedzą inni, co przerywa wszelkie pasje i zainteresowania, a w co wierzyłem, bo bractwo wchłonęło wielu moich znajomych), znajomość z rumuńskim graczem okazała się zbawienna. Zacząłem wierzyć, że jednak po narodzinach może być inaczej i może akurat znajdę się w procencie tych ludzi, którzy potrafią pogodzić jedno z drugim.
Naszą znajomość w związku z zaistniałą sytuacją, podtrzymywałem.
[sierpień 2014]
Poznałem za pośrednictwem nowego kolegi sporą gromadkę Rumunów rozsianych po całej Europie (w samej Rumunii bardzo ciężko jest przetrwać przeciętnemu obywatelowi tego kraju, toteż rozjeżdżają się w celach zarobkowych - jest tam bez porównania ciężej niż w innym źle osławionym przez Polaków kraju). I tak graliśmy przez kolejne miesiące - minął sierpień, kiedy narodził mi się syn więc nasza znajomość ogorzała.
[wrzesień 2014]
Trwał wrzesień, kiedy zaczęliśmy wysyłać do siebie maile itp., itd, oraz różne komentarze prywatne. Przy okazji dowcipkowaliśmy negatywnie o innych premierach ukazujących się w tym czasie - patrz Destiny.
[październik 2014]
Gdzieś około października Rumunii nauczyli mnie kilku przekleństw (tak wiem, od tego wyszliśmy) z których w zasadzie najbardziej utkwiło mi "pula" - tak czy inaczej nie przeszkadzały mi te nierodzime inwektywy.
Wracając do kolegi, zawsze podkreślał jak ważna jest rodzina, jak to pomaga żonie, kąpie synka i w ogóle takie historie, które za serce chwytały - wszystko w tle ponad 300 godzin, które on w przeciągu kilku miesięcy spędził w grze do której został z powodów finansowych niejako przykuty - przypominam tą grą było właśnie Battlefield 4. Opowiadał jak ciężko jest przeżyć w Rumunii z pensji robotnika we włoskiej fabryce obuwia. Generalnie było miło, nawet widziałem już oczami wyobraźni jak latem odwiedzamy się w okresie urlopowym i takie tam pierdoły. W ten sposób aspekt społecznościowy gier wieloosobowych, a w tym przypadku BF4 scementował mnie z grupą fajnych rumuńskich kolegów, a w szczególności z tym jednym, aż do listopada...
[listopad 2014]
No i nastał listopad - rumuńscy koledzy kupili CODa, ja ponieważ akurat ogrywałem Lords Of The Fallen, powiedziałem że dołączę jak skończę i tak nastał...
[grudzień 2014]
W grudniu ponieważ kolega dziwnie przestał się odzywać, napisałem do niego i otrzymałem wiadomość: "I have a big familial problem, I think Im sure im gone divorce". Wniosek? Prosty, było trzeba zostać przy BF4, rodzina by się nie rozpadła. Jak już wspomniałem, finalnie kolega miał bez mała 350 godzin spędzonych w BF4 i było to zarówno dla jego związku jak i jego samego zbawienne, a tymczasem kilka godzin w COD i rozpad rodziny, przerwanie internetowych znajomości, etc. Co będzie dalej, nie wiem ponieważ nie wygląda to dobrze, a kolega dalej jest w sieciowym niebycie. Na zdjęciach, które ostatnio otrzymałem, pojawia się już z nową koleżanką, do tego koleżanką która ma kilkuletnią córkę.
Ja się załamałem i w zasadzie nie wiem, czy dalej brnąć w tego CODa, którego właśnie zacząłem, nie wiem czy przyznać się mojej kapłance domowego ogniska czym to się może skończyć. Jest mi po prostu ze szczerego serca najzwyczajniej w świecie smutno, szczególnie że od czasu do czasu przypomina mi się żona rumuńskiego kolegi, która czasami dopytywała w tle o szczegóły z mojego (i mojej małżonki) życia rodzinnego, a tymczasem taka przykrość..
Jeżeli jeszcze zastanawiacie się którą grę wybrać, mam nadzieję ten tekst rozświetli Waszą drogę. A wszystkich tych którzy mają mi coś niedobrego do powiedzenia odsyłam do rumuńskiego, nomen omen przekleństwa: "Będę je... wszystkich świętych Waszych Matek na lodzie"! - Wesołych Świąt.
Czytaj dalej ...
[listopad 2013 - maj 2014]
No dobrze, przyznam się - gram namiętnie w BF4 od samego początku, bez narzekań i jestem zadowolony - nigdy nie dostrzegałem błędów w grze na które próbowałbym strząsać swoją niekompetencje gracza. Mój cel jest, a w zasadzie był jeden i polegał na zdobyciu wszystkich trofeów w grze i dodatkach (najpierw PS3, aktualnie PS4), co zresztą na dzień dzisiejszy udało mi się osiągnąć. Grałem sobie z przygodnie spotkanymi znajomymi, przeważnie się do nich nie odzywając (ale twardo z włączonym zestawem słuchawkowym) i tak właśnie wyglądało pierwszych 7 miesięcy zmagań.
[czerwiec 2014]
Wszystko zaczęło się od mojego przystąpienia do jednego z polskich klanów, którego nazwy wolę nie wymieniać, dla zachowania pokoju ducha tak mojego jak i w dużej części sfrustrowanej części braci owegoż zbiorowiska, która natychmiast przystąpiłaby do ofensywy słownej. Klan ten dysponował całą paletą graczy, tych lepszych i gorszych (klasyfikacja wg. autora). Lepsi (z ponad 1000 godzinowym licznikiem gry) przyjmowali porażki na klatę dalej doskonaląc swoje umiejętności, gorsi ... zwykle komentowali swoje niepowodzenia, tłumacząc je błędami w grze lub nieuczciwym podejściem do rozgrywki innych uczestników "imprezy". Po kilku sesjach obcowania z negatywnym nastawieniem do gry tych gorszych oraz ich zamiłowania do ponad generacyjnego bluzgania, powiedziałem basta. Tak w życiu jak i grach wieloosobowych, zwykle opuszczam takie towarzystwa, szczególnie jeżeli inwektywy ścielą się gęsto, bez żadnego uzasadnienia. Z tego właśnie powodu wypisałem się z całego towarzystwa. Ich frustracja odzwierciedlona w języku była dla mnie nie do przyjęcia, jeżeli gram to dla przyjemności, a nie po to żebym się dodatkowo stresował - dzięki wielkie, ale mam to w codziennym życiu wszędzie dookoła.
[lipiec 2014]
No dobrze, zatem grałem dalej sam z przygodnymi znajomymi - i co dalej? I tak trafiłem na serwer rumuński. Rumuni, jak każda nacja porozumiewająca się językiem którego nie znam, mają to do siebie, że inwektywy dla mojego ucha nie istnieją. Zresztą na samym początku znajomości z jednym z graczy, rozmowa i tak przebiegała w języku angielskim, ba, do tego była konstruktywna i miła. Podzieliłem się z nim wrażeniami z gry w polskim klanie, na co on opinii wyrobionej nie miał zatem przyjął moje skargi i wnioski bez uwag, przytakując. Ogrywałem wtedy świeżo wydany dodatek do BF4 pt.: "Dragon's Teeth". Jak się dowiedziałem, nowo poznany kompan, ma dziecko (wtedy w wieku zaledwie 3 miesięcy) - a ponieważ akurat sam oczekiwałem potomka więc zaiskrzyło.
[komentarz autora]
Z uwagi na moje obawy, że po przyjściu na świat dzieciątka, całe życie się zmienia, a gry odchodzą w niebyt (bo wkracza się do tajemniczego panteonu rodziców - coś jak tajne bractwo "Assassin's Breed", które wie to czego nie wiedzą inni, co przerywa wszelkie pasje i zainteresowania, a w co wierzyłem, bo bractwo wchłonęło wielu moich znajomych), znajomość z rumuńskim graczem okazała się zbawienna. Zacząłem wierzyć, że jednak po narodzinach może być inaczej i może akurat znajdę się w procencie tych ludzi, którzy potrafią pogodzić jedno z drugim.
Naszą znajomość w związku z zaistniałą sytuacją, podtrzymywałem.
[sierpień 2014]
Poznałem za pośrednictwem nowego kolegi sporą gromadkę Rumunów rozsianych po całej Europie (w samej Rumunii bardzo ciężko jest przetrwać przeciętnemu obywatelowi tego kraju, toteż rozjeżdżają się w celach zarobkowych - jest tam bez porównania ciężej niż w innym źle osławionym przez Polaków kraju). I tak graliśmy przez kolejne miesiące - minął sierpień, kiedy narodził mi się syn więc nasza znajomość ogorzała.
[wrzesień 2014]
Trwał wrzesień, kiedy zaczęliśmy wysyłać do siebie maile itp., itd, oraz różne komentarze prywatne. Przy okazji dowcipkowaliśmy negatywnie o innych premierach ukazujących się w tym czasie - patrz Destiny.
[październik 2014]
Gdzieś około października Rumunii nauczyli mnie kilku przekleństw (tak wiem, od tego wyszliśmy) z których w zasadzie najbardziej utkwiło mi "pula" - tak czy inaczej nie przeszkadzały mi te nierodzime inwektywy.
Wracając do kolegi, zawsze podkreślał jak ważna jest rodzina, jak to pomaga żonie, kąpie synka i w ogóle takie historie, które za serce chwytały - wszystko w tle ponad 300 godzin, które on w przeciągu kilku miesięcy spędził w grze do której został z powodów finansowych niejako przykuty - przypominam tą grą było właśnie Battlefield 4. Opowiadał jak ciężko jest przeżyć w Rumunii z pensji robotnika we włoskiej fabryce obuwia. Generalnie było miło, nawet widziałem już oczami wyobraźni jak latem odwiedzamy się w okresie urlopowym i takie tam pierdoły. W ten sposób aspekt społecznościowy gier wieloosobowych, a w tym przypadku BF4 scementował mnie z grupą fajnych rumuńskich kolegów, a w szczególności z tym jednym, aż do listopada...
[listopad 2014]
No i nastał listopad - rumuńscy koledzy kupili CODa, ja ponieważ akurat ogrywałem Lords Of The Fallen, powiedziałem że dołączę jak skończę i tak nastał...
[grudzień 2014]
W grudniu ponieważ kolega dziwnie przestał się odzywać, napisałem do niego i otrzymałem wiadomość: "I have a big familial problem, I think Im sure im gone divorce". Wniosek? Prosty, było trzeba zostać przy BF4, rodzina by się nie rozpadła. Jak już wspomniałem, finalnie kolega miał bez mała 350 godzin spędzonych w BF4 i było to zarówno dla jego związku jak i jego samego zbawienne, a tymczasem kilka godzin w COD i rozpad rodziny, przerwanie internetowych znajomości, etc. Co będzie dalej, nie wiem ponieważ nie wygląda to dobrze, a kolega dalej jest w sieciowym niebycie. Na zdjęciach, które ostatnio otrzymałem, pojawia się już z nową koleżanką, do tego koleżanką która ma kilkuletnią córkę.
Ja się załamałem i w zasadzie nie wiem, czy dalej brnąć w tego CODa, którego właśnie zacząłem, nie wiem czy przyznać się mojej kapłance domowego ogniska czym to się może skończyć. Jest mi po prostu ze szczerego serca najzwyczajniej w świecie smutno, szczególnie że od czasu do czasu przypomina mi się żona rumuńskiego kolegi, która czasami dopytywała w tle o szczegóły z mojego (i mojej małżonki) życia rodzinnego, a tymczasem taka przykrość..
Jeżeli jeszcze zastanawiacie się którą grę wybrać, mam nadzieję ten tekst rozświetli Waszą drogę. A wszystkich tych którzy mają mi coś niedobrego do powiedzenia odsyłam do rumuńskiego, nomen omen przekleństwa: "Będę je... wszystkich świętych Waszych Matek na lodzie"! - Wesołych Świąt.
Subskrybuj:
Posty (Atom)